Hier is overigens een leuk artikel over hoe je Twitter voor business doeleinden kunt gebruiken/misbruiken!

Burgerjournalistiek is leuk (…) maar het is net als bij met een operatie: zou u zich laten opereren door een burgerchirurg? Je kunt met alle respect niet meer dan half werk van burgerjournalisten verwachten, want ze kunnen er maar half werk insteken (…) Ik denk dat kwaliteit uiteindelijk overwint.

1. Is het begrip ‘journalistiek’ hier wel van toepassing?  Van Dale definieert journalistiek als ‘het regelmatig verstrekken van in- en voorlichting omtrent het dagelijkse gebeuren via de media‘. Zowel inlichting als voorlichting hebben betrekking op feiten. Vervolgens kunnen op basis van feiten conclusies getrokken worden en kan men zich hierover een mening vormen. Bloggen moet vooral in de betekenis van het laatste gezien worden; het geven van een persoonlijke mening of visie op een feitelijke gebeurtenis. Ook traditionele media maken een onderscheid in feitelijk nieuws en opinie-stukken.

2. Professionele journalistiek en de mening van ‘amateurs’ (doelgroepen; zij die veelal professioneel ‘behandeld’ worden) vullen elkaar aan! Professionele content en professioneel handelen worden gevalideerd door amateurs. Wat zegt de burger meer over de kwaliteit van een ziekenhuis; de CV’s en opleidingen van de hier praktizerende artsen of de ervaringen van patienten? In een maatschappij met  mondige burgers en prosumers heeft de professionele praktijk (of dit nu journalisten, reporters of artsen zijn) de amateuristische ervaringspraktijk nodig om de waarheid te vinden (en die ligt meestal toch ergens in het midden).

3. Is hier geen sprake van begripsverwarring? Sociale media (Blogs, tweets, wiki’s en dergelijke) worden veelal over een kam geschoren terwijl ze elk een ander doel hebben. In een blog staat een opinie van een individu centraal, vervolgens wordt middels een ‘discours‘ de opinie nader geëxploreerd en verduidelijkt. Het gaat hierbij niet zozeer om waarheidsvinding maar meer om meningsvorming en verkenning. Binnen een wiki staat waarheidsvinding wel centraal en worden individuele meningen en opinies als zodanig ook aangemerkt. Binnen een wiki wordt het proces van waarheidsvinding zo transparant mogelijk gemaakt door onder andeen versiebeheer en mutatielogs.

4. Informatie overload versus adequate filtering. In het dagelijkse bombardement van feiten, meningen en beelden heeft het individu behoefte aan adequate filtering en niet aan het reduceren van de ‘information overload’. Zowel bij waarheidsvinding als bij meningsvorming is juist een overvloed aan informatie wenselijk. Professionele media en sociale media vormen gezamenlijk een adequaat filtermechanisme.

Niemand heeft een claim op de waarheid. Het wordt tijd dat professionele media de sociale media gaat omarmen in plaats zich daarvan te distantiëren.

Binnen de traditionele wijze van journalistiek worden nieuwsartikelen op basis van berichten van Reuters, Associated Press ed. geschreven, geredigeerd en gepubliceerd. Het doel is om zoveel mogelijk bezoekers en lezers te trekken en waarde te creëren voor adverteerders door mensen zo lang mogelijk vast te houden (meer impressies van advertising). Dit model is stervende en de consolidatieslag tussen uitgevers, re-branding van titels, re-designs naar tabloidformaat en dergelijke zijn de laatste stuiptrekkingen.

Online trekken nieuwsbedrijven veel bezoekers, echter traditionele nieuwsbedrijven hebben erg veel moeite om hun online activiteiten te monitizen. Dit leidt tot allerlei ‘vervreemde’ activiteiten, zoals het exploiteren van een webwinkel (voorbeeld Dagblad van het Noorden). Om maar niet te spreken van allerlei display ads, dat model gaat helemaal nergens meer heen!

Een aantal grote krantentitels in de Verenigde Staten begint dit nu te begrijpen. De Tribune heeft haar contract met Associated Press opgezegd. De New York Times (NYT) heeft plannen om op haar homepages en door de gehele site heen te linken naar externe nieuwsbronnen – ook als die van de concurrent zijn! De link verandert alles! Cover what you do best, link to the rest lijkt de nieuwe regel. Sites als Digg, Yahoo (met Yahoo Buzz) implementeren deze regel al met zeer veel succes. Google bewijst al jaren dat er meer geld te verdienen is met het wegsturen van mensen in plaats van vast te houden binnen je eigen ’silo’. Jeff Jarvis zegt hierover;

This changes the dynamic of editorial decisions. Instead of saying, “we should have that” (and replicating what is already out there) you say, “what do we do best?” That is, “what is our unique value?” It means that when you sit down to see a story that others have worked on, you should ask, “can we do it better?” If not, then link. And devote your time to what you can do better.

De regel van focus op datgene je het beste doet is een strategie die voor veel bedrijven opgaat, dus waarom niet voor krantenuitgevers? Wanneer je als bedrijf hetzelfde doet als je concurrenten, ben je snel out-of-business. Maar veel kranten zijn van mening dat dit niet voor hun opgaat en schrijven dus over datgene waar de concurrentie ook over schrijft, juist omdat de concurrentie daarover schrijft!.

In een vorige post heb ik al aangegeven welke strategische opties uitgevers hebben. Wanneer grote krantentitels actief link journalism (deze term is afkomstig van Scott Karp) gaan bedrijven zullen meer titels volgen. Feitelijk betekent dit ook een verbinding tussen voorheen gescheiden werelden, die van de professionele en de burgerjournalistiek. Mijn verwachting is dat traditionele nieuwsbedrijven dan wel eens een hele belangrijke rol kunnen gaan spelen als filter, gateway en aggregator naar de blogosphere en andere social news/media.

It doesn’t matter if the 800 pound gorilla is late to the party – he’s still going to shake things up!

Productie en Marketing
De ‘verkoopkracht’ van software bedrijven wordt in toenemende mate bepaald door schaalvergroting in hun productie en in veel mindere mate door hun marketinginspanningen.

Bijvoorbeeld:
Alfresco, het open source alternatief op het gebied van enterprise content management, verslaat concurrenten als Documentum en Microsoft, omdat zij in staat is vaker met nieuwe releases van hun software te komen en sneller inspeelt op waar de markt behoefte aan heeft (bijvoorbeeld integratie met iGoogle en Facebook). Tegelijkertijd weet Alfresco haar prijzen substantieel lager te houden dan bijvoorbeeld een Documentum.

Ook het succes van Linux heeft meer te maken met de productiekracht waarmee de software is en wordt ontwikkeld, dan met haar marketinginspanningen. Sterker, de productiekracht is haar marketing! Het open source besturingssysteem Ubuntu is de eerste met een versie die speciaal bedoeld is voor netbooks (functionele laptops met schermen kleiner dan 10 inch).

Blockbusters!
De meeste traditionele mediabedrijven, zoals uitgeverijen, hanteren ten aanzien van hun online activiteiten de strategie van hergebruik en leverage van hun bestaande content (‘write once, publish many’). Umair Haque typeert in ‘The New Economics of Media’ deze strategie als een Blockbuster; het bedienen van zoveel mogelijk markten, via zoveel mogelijk kanalen in zoveel mogelijke vormen (bijvoorbeeld het ook verkopen van eBooks).

Dergelijke strategieën werken prima in een wereld van massa media waarbij er een relatieve overvloed is aan attentie.

“When attention is abundant and production, distributiebon and retail are scarce, blockbusters achieve an efficient allocation of scarce production resources, by supplying media valued the most highly to the greatest number of consumers within each retail/distributiebon channel: mass media. The unintended consequence is that quality doesn’t drive popularity.”

De gratis kranten (Spits en Metro) hebben dit zeer goed in hun oren geknoopt.

Micromedia: meer van minder!
De ontwikkeling van het internet heeft een tijdperk van verregaande fragmentatie en differentiatie van het medialandschap ingeluid. Dit wordt door velen het media 2.0 tijdperk genoemd (‘een nieuwe verbeterde en significant andere versie van media’). Attentie is een schaars goed geworden! De consument kan uit een veelheid van media kiezen. En de consument is steeds moeilijker te vatten in bestaande segmentatiemodellen. We zijn niet meer media/content gaan consumeren, maar het aanbod is explosief gestegen. Op het internet kan deze explosieve stijging grotendeels op het conto van zogenaamde micromedia geschreven worden.

“Micromedia is media that can be consumed in unbundled microchunks and aggregated and reconstructed in hyperefficient ways. Micromedia explodes media supply and atomizes it”

We consumeren meer stukjes ‘losse’ content (hoofdstukken en paragrafen in plaats van boeken, blogs in plaats van krantenartikelen, nummers in plaats van albums).
We aggregeren en filteren deze losse stukken en voegen onze eigen content en die van anderen toe. Vervolgens publiceren we deze nieuwe content op een blog, die op haar beurt weer wordt hergebruikt;
- wordt ‘ingelezen’ in meerdere RSS feeds,
- wordt geaggregeerd (naar vrienden: Friendfeed, Alert thingy ed., naar platformen Digg, Technorati),
- waarnaar wordt gelinked door andere blogs,
- wordt getagged door del.icio.us,
- wordt geranked (logaritmisch door zoekmachines)
- …………

Kortom, de content wordt geplaatst op een door de gebruiker gecontroleerd netwerk; de toegang tot een gigantische verzameling van nichemarkten via persoonlijke kanalen.

“The microchunk itself becomes an open-access platform within the niche (..) an asset others can reuse to produce complementary goods”

De massa mediale markt wordt verdrongen door micromediale markt. Hierin is sprake van een schaarste aan attentie (vraag en aanbod komen in kleiner verband en op heel veel verschillende plekken bij elkaar) met een overvloed aan productiefactoren, distributie- en retailkanalen.

Uitdaging
De strategische uitdaging voor uitgeverijen is het alloceren van schaarse attentie door het verlagen van zoekkosten, transactiekosten en coördinatiekosten van de gebruiker. Hiertoe dienen uitgevers schaal- en scopevoordelen op het gebied van productie, distributie en retail te realiseren.

Net als in de softwaremarkt zijn het vooral de nieuwe spelers die hierdoor marktaandeel pakken en sneller groeien dan de gevestigde orde.

Welke toegevoegde waarde kunnen ‘traditionele’ uitgevers bieden binnen het micromediale landschap?

Vanuit de wetenschappelijke en professionele hoek is er veel kritiek op sociale media en de rol van User Generated Content. Andrew Keen gaat fel te keer tegen het internet in zijn boek ‘The Cult of the Amateur’ (onlangs vertaald; ‘De @ Cultuur’). Lee Siegel is milder, in zijn boek ‘Against The Machine’ protesteert hij vooral tegen de kwaliteit van content en de grofheid en ongeremdheid van menselijk gedrag op het Internet. Ik denk dat veel uitgevers zich volledig kunnen vinden in deze kritiek….echter, dit is nog geen antwoord op hun problemen.

Welke oplossingsrichtingen zijn mogelijk?

Peerproduction & Crowdsourcing
Het introduceren van concepten als ‘peerproduction’ en ‘crowdsourcing’ binnen het productie-apparaat.
Voorbeeld: Het schrijven van educatieve boeken is zeer arbeidsintensief, heeft een relatief lange time-to-market en is voor relatief weinig docenten weggelegd. Het gezamenlijk ontwikkelen van educatieve ‘chunks’ is minder arbeidsintensief, heeft een snellere time-to-market, en kan door elke docent ontwikkeld worden.
In principe kan elke inhoudsdeskundige (dus ook niet-docenten) waarde toevoegen, bijvoorbeeld door het toevoegen van specialistische content

Slimme Aggregatie
Aggregatie is en principe waarbij content van verschillende bronnen en platformen op een nieuw platform wordt samengevoegd. Dergelijke simpele vormen van aggregatie hebben voor uitgevers geen toegevoegde waarde. In een eerdere post heb ik de nadelen van aggregatie al eens beschreven. Het heeft voor uitgevers geen zin om schaalvoordelen op het gebied van syndicatie te bewerkstelligen; het verhoogt de zoek- en transactiekosten van gebruikers. Uitgevers kunnen slimme functies toevoegen aan aggregatie middels collaborative filtering, recommendation & rating systems, vergelijkingsfilters ed. Slimme aggregatie aggregeert content, verwachtingen van de gebruiker en gebruikersvoorkeuren ten aanzien van de content.

Het creëren en verkleinen van niches
Niches zitten per definitie in de ‘Long Tail’ en zijn ‘oneindig’ in aantal. Hoe kleiner de niche des te beter je als uitgever in staat bent om zoekkosten en transactiekosten voor de eindgebruiker te verlagen en daarmee je toegevoegde waarde te verhogen.
In een kleine niche is slechts ruimte voor enkele spelers; the winner takes it all.

Validatie op basis van reputatie
De kwaliteit van de content wordt bij nieuwe spelers (bijvoorbeeld Digg (social news), Youtube (social media) en Google (search)) bepaald door de massa. Hoe meer sterretjes (Youtube), hoe meer ‘thumbs-up’ (Digg), hoe hoger de ranking (Google) des te relevanter de content. Lee Siegel noemt dit ‘de dictatuur van de meerderheid’ omdat dergelijke mechanismen niets zeggen over de kwaliteit van de content, maar meer over het gebruik. “In een dergelijk klimaat conformeren mensen zich liever, dan dat ze tegen de stroom inroeien” (Emerce, juni 2008).
De toevoegde waarde van dergelijke ratings en rankings is dat ze de zoekkosten verlagen. Met betrekking tot bijvoorbeeld educatieve content is dit niet voldoende. Het leer rendement zit ook in de ‘discours’ rondom een chunk educatieve content. Wanneer de educatieve uitgever haar kwaliteitsstempel hierop afgeeft (dit is goede content, dit is content die je voor het tentamen nodig hebt’), weet de student dat het de moeite waard is zich de content en de reacties, verwijzingen en dergelijke eigen te maken. Als educatieve uitgevers in staat zijn dit vertrouwen met de student op te bouwen, is dit de basis voor meer.

Reconstructie
Reconstructie heeft betrekking op het principe waarbij slim geaggregeerde content wordt gedeconstrueerd en vervolgens op basis van persoonlijke voorkeuren gereconstrueerd tot een unieke gepersonaliseerde chunk content. Bijvoorbeeld; op last.fm kun je eigen playlists maken op basis van die van anderen (aggregeren – deconstrueren). Op basis van deze eigen playlist worden nummers voorgesteld waar de gebruiker niet van het bestaan afwist (reconstructie op basis van collaborative filtering).

Open Source Educatie
In de NCR Next van 5 juni jl. stond een pleidooi van de Open Universiteit voor Open Source Educatie. De principes zijn vergelijkbaar met de hierboven geschetste oplossingsrichtingen;
Validatie door vaknetwerken en pannels van deskundigen, peerproduction en collaborative filtering middels de inzet van leraren, onderzoekers en andere experts verbonden aan universiteiten en hogescholen. Aggregatie, deconstructie en reconstructie door leerlingen waarbij aanpassingen en aanvullingen in kennisbanken worden opgeslagen. Kennisbanken niet zozeer bestaan uit ‘hele boeken’ maar uit componenten (teksten, illustraties, snipits van video en muziekfragmenten, verwijzingen etc.).

Grote traditionele softwarebedrijven hebben lange tijd hun ogen gesloten gehouden voor het open source business model. Maar de wereld is veranderd, en voor closed source software staan zware tijden voor de deur.
Uitgeverijen, te beginnen bij educatieve uitgeverijen, doen er verstandig aan niet dezelfde fout te maken.

Tot besluit….
Een vraag die elke uitgever, geconfronteerd met deze context, stelt;
Is men bereid te betalen voor content?

Nee, men is niet bereid te betalen voor gemiddelde content (zoals die nu in menig studieboek te vinden is).
Ja, men is wel bereid te betalen voor toegevoegde waarde (excellente content waarmee zoekkosten, transactiekosten en coördinatiekosten verlaagd worden). En het is deze toegevoegde waarde die de basis vormt voor nieuwe verdienmodellen.

Aggregatie is een soort Droste effect; ook social aggregators zelf kunnen geaggregeerd worden. Een aggregator die dit al mogelijk maakt is het New Yorkse Shyftr. Shyftr maakt het mogelijk om een discussie te starten rondom een post op een blog elders. Dit kan bijvoorbeeld tot gevolg hebben dat Blog platformen als Techcrunch, Dutch Cowboys minder bezoekers krijgen omdat de discussie over hun posts niet op hun site plaats vindt (maar, in dit geval, op Shyftr).

In de blogsphere heeft de komst van Shyftr tot heftige discussies geleid (Feed Theft).
Ondanks dat we het over nieuwe media hebben lijken dergelijke initiatieven toch gevangen binnen hun traditionele media paradigma (‘ik heb het nieuws en dus de lezers, ik heb de content en dus de bezoekers/gebruikers’). Het doel van het web is niet dat data ‘gevangen’ is op een website, maar dat data/informatie zich via het web kan verspreiden en dat er informatie uitgewisseld kan worden tussen websites/platformen.

“Always remember Google” (een veel gebruikt referentiekader voor initiatieven en ontwikkelingen op het internet). Google verdient juist veel geld met het ‘wegsturen’ van mensen. Google verdient ook geen geld met (het vasthouden van) content. Google verdient geld met het kanaliseren van mensen en informatie. Google is het ‘gratis openbaar vervoer’ van het web, dat met gratis koffie, gratis krantje, je op efficiënte en plezierige wijze van A naar B brengt. Met OpenSocial betrekt Google ook andere partijen binnen ‘zijn’ keten waardoor mensen en data zich nog gemakkelijker kunnen verplaatsen. Deze partijen zijn, om in de metafoor van het Openbaar Vervoer te spreken, de stations waar bezoekers en informatie over kunnen stappen.

Aggregatie is ‘business wise’ een doodlopende weg, de doorgaande weg heet OpenSocial en Dataportabiliteit.

Subscribe to my feed:

Het internet stelt individuen en organisaties voortdurend voor de uitdaging om een grote hoeveelheid en diversiteit van content en relaties effectief, efficiënt en duurzaam te managen. Gebruikers zijn voortdurend op zoek naar steeds weer nieuwe tools en platformen die hen helpen deze uitdaging het hoofd te bieden. Sites zoals bijvoorbeeld Friendfeed, Spokeo, SocialThing!, Second Brain en Iminta stellen je in staat om op één plek relaties op diverse Social Media en Social Networks te volgen. Op dit moment is Friendfeed de meest uitgebreide Social Aggregator en aggregeert de activiteiten van relaties op o.a. Twitter (Microblogging), Blogger (Blogging), Del.icio.us (Social Bookmarking), Flickr (Photo sharing), Youtube (Video), Facebook (Social Networking), Last FM (Social Music) en Digg (Social Media).

Het fenomeen van social agregators is illustratief voor waar het op het Internet om gaat; relaties tussen mensen en de relevantie van content. Mensen hebben geen relatie met Hyves, met Twitter, met Blogger of met Facebook! Dit zijn slechts middelen, die moeiteloos worden vervangen door andere betere instrumenten. Social Aggregators zijn in zekere zin een bedreiging voor de bestaande sociale netwerken omdat men niet meer naar die netwerken toe hoeft om de activiteiten van relaties op die netwerken te volgen. “I bet services like Friendfeed.com are specifically aiming to eat Facebook’s lunch..” (Scott Karp).

Het OpenSocial initiatief van o.a. Google en Myspace is een antwoord op de ‘dreiging’ van Social Aggregators en in korte tijd hebben sociale netwerken als Linkedin maar ook het Nederlandse Hyves zich bij dit initiatief aangesloten (Facebook niet!!). Opensocial is een manier om data en functionaliteit van diverse netwerken met elkaar te combineren. Dit betekent dat ik op mijn persoonlijk netwerk binnen Ning de activiteiten van mijn vrienden op andere netwerken kan volgen (deze data/content wordt geaggregeerd op mijn profielpagina van elk ‘open-social’ netwerk waar ik op ben aangesloten)

Een andere belangrijk thema dat dit jaar definitief de aandacht op zich weet te vestigen is de roep om dataportabiliteit; de mogelijkheid om jouw data (content en relaties) op een eenvoudige wijze te verhuizen van het ene sociale netwerk naar het andere. Voor sommigen vormt dataportabiliteit ‘the next big thing‘ op het Internet!! Ook op The Next Web conferentie (3 en 4 april jl.) werd in de meeste keynotes het belang van dataportabiliteit onderschreven (naast OpenID).

Social aggregators en dataportabiliteit raken aan de financieringsbron van sociale netwerken; de advertentie-inkomsten. Sociale netwerken, zoals bijvoorbeeld een Hyves, moeten enorm investeren in hun servercapaciteit (bandbreedte, uptime en opslagcapaciteit) en in mensen om de systemen in de lucht te houden. Het echte geld wordt veelal verdiend bij de verkoop, niet zozeer uit de exploitatie. Dataportabiliteit voor sociale netwerken is als meegebrachte drank die bezoekers vervolgens in jouw kroeg nuttigen.

Vanuit een business perspectief is de beweging van Facebook interessant; zij wijst het OpenSocial af, maar omarmt als een van de eerste (sociale netwerken) dataportabiliteit (alhoewel het op dit moment nog niet gemaakelijk is om je data op Facebook te verplaatsen naar andere sociale netwerken) . De voornaamste reden is gelegen in de immense hoeveelheid Facebook-applicaties waarmee Facebook gebruikers hun data en pagina’s kunnen verrijken. Seth Goldstein heeft hierover een goede post geschreven. Blijkbaar is Facebook niet zo bang voor gebruikers die hun eigen content naar andere netwerken willen verplaatsen. Toch is dit slechts een kwestie van tijd, de ‘massa’ van OpenSocial zal snel over haar kritisch punt zijn.

Lockin-strategieën zijn niet meer van deze tijd; Openheid is een Juggernaut – niet te stoppen!!

Zo breekt nieuwkomer Spotzer met de conventie dat het maken van een opmerkelijke commercial duur is en alleen is weggelegd voor grote adverteerders. Spotzer maakt het voor lokale bedrijven mogelijk om tegen lage kosten met video-commercials te adverteren op bijvoorbeeld lokale TV zenders, websites en webportals. Hiertoe past Spotzer de hierboven genoemde principes van dekompositie (ontkoppeling beeld en boodschap) en standaardisatie toe, met als resultaat ‘low cost, high volume’ advertising. Zo worden de ‘standaard’ commercials geproduceerd in ‘lage lonen landen’ als Oekraïne en vertalen klantspecificaties zich alleen in het mediaplan (en ook dat op een gestandaardiseerde wijze).

Dekompositie: the Adgenerator
Het idee dat je beeld en boodschap kunt ontkoppelen is niet nieuw. Een onderzoeksproject van multimedia-ontwikkelaar Alexis Lloyd (the Adgenerator) laat zien

“how the language of advertising is both deeply meaningful, in that it represents real cultural values and desires, and yet utterly meaningless in that these ideas have no relationship to the products being sold”.

De Adgenerator combineert ad random geselecteerde foto’s van Flickr met eveneens ad random geselecteerde company slogans. Toch vormt het resultaat, de advertentie, een consistent geheel.

Onlangs had ik het genoegen kennis te maken met Jeroen Coppelmans, VP Business Development bij Spotzer. Ik was benieuwd of hij de Adgenerator kende (“ja, die toepassing met Flickr”) en of hij door dit concept op het idee van dekompositie was gekomen (“nee, want de Adgenerator heb ik pas 3 weken geleden voor het eerst gezien”).

Is Spotzer nieuw?
Nee, er is al geruime tijd een vergelijkbaar bedrijf actief in de VS; Spot Runner met een slogan die verdacht veel lijkt op die van Spotzer (“an Internet based ad agency that focuses on making it easy and affordable for local businesses to advertise on TV. Traditionally making commercials has been too expensive and complex for small businesses”…..etcetera).

Een saillant detail is dat het traditionele reclame conglomeraat WPP (o.a. de moeder van Ogilvy, Young & Rubicum en nog een paar honderd bedrijven), haar oog heeft laten vallen op Spot Runner.

Maar beter goed gejat, dan slecht bedacht!! En gezien de sterke groei en internationale expansie die Spotzer laat zien, wordt dit weer eens bevestigd. Toch raad ik de heren en dames van Spotzer aan nog eens goed moeten kijken naar the Adgenerator, omdat het een aantal ‘gouden eieren’ bevat voor zowel verdieping als verbreding van de business van Spotzer.

Jeroen, je mag me bellen………

Uw IT afdeling beklaagt zich over het feit dat medewerkers in toenemende mate gebruik willen maken van data, functies en applicaties van buiten de firewall. ‘Een ware nachtmerrie…..vraag het faillissement alvast maar aan, als we daar aan moeten gaan beginnen’. U kunt zich volledig vinden in de argumenten ten aanzien van veiligheid (security) en compliance. Maar u bent zich bewust dat elke dag weer enkele gigabytes aan bedrijfseigen informatie op USB stickies tussen huis en kantoor heen en weer pendelt. ‘En God mag weten naar wie, wat en waar die informatie nog meer gaat!!’ Stop controlling, start helping!!

If you can’t beat them, join them!
U leest in dit McKinsey rapport dat 37% van IT afdelingen van grote organisaties betrokken is bij projecten binnen het domein van social media. Zij ondersteunen de interacties die op sociale netwerken als Facebook, plaats vinden tussen medewerkers en (potentiële) klanten. U beseft dat ook uw organisatie voor een keuze staat; doet u social networking software in de ban of omarmt u het potentieel van een community waar werkelijke communicatie plaats vindt tussen klanten, partners en medewerkers?

Het open source alternatief voor Enterprise Content Management van Alfresco is de eerste die een brug slaat tussen Enterprise software en Social Networking software. Het Alfresco Facebook platform integreert social computing tools (voor het ontwikkelen van shared en collaborative content) met Enterprise content management (het bedrijfsbreed managen van ongestructureerde data).

“The Alfresco Facebook Platform enables enterprise content to be uploaded and shared with customers and employees in a controlled, secure and audited way.”

Nieuwe functionaliteit heeft o.a. betrekking op:
* Application registration
* Facebook authorization & single sign-on
* FBML support
* Facebook model support including:
o Friends
o Application Friends
o Users
o Mini Feed
o News Feed

“The Alfresco integration with Facebook provides a platform for employees to access and utilize organizational information effectively with tools they know and like”.

Een voorbeeld van een applicatie is ‘Alfresco documents for Facebook’. Deze applicatie stelt gebruikers in staat om binnen een veilige omgeving Facebook
* Documenten/content te uploaden naar en te managen binnen Facebook.
* het bekijken van My Documents, All Documents or Recently Added Documents
* bekijken van documenten/content van collega’s en vrienden (klanten, partners) middels de Facebook nieuws feed.

Facebook is het eerste sociale netwerk dat middels ECM wordt ontsloten voor bedrijfsmatig gebruik. Meerdere platformen zullen volgen waarbij ik verwacht dat Ning de eerstvolgende zal zijn.

Facebook, Ning, OpenBC ….. het zijn de virtuele equivalenten van de business points in de Mercure’s en de Tulips waar uw salesmanagers en account representatives, gewapend met corporate tools en documenten uw (toekomstige) klanten behagen.

Ken jij nog meer mashups van bekende Social Media sites? Reageer.