Als jij niet naar porno toegaat, komt de porno wel naar jou! Spam is al sinds jaar en dag het DM-domein van deze industrie. Daar is een nieuw kanaal aan toegevoegd, althans wat ik er van merk; Twitter. Vandaag ontving ik maar liefst 4 Twitter-berichten van ‘ladies with a certain reputation’. Alhoewel de porno-industrie vooroploopt als het om innovativiteit gaat (zowel in marketing als in technisch opzicht), zijn ze toch vrij laat met het gebruik van Twitter. Of moet je een bepaald ‘drempelvermogen’ (een minimum aantal followers) hebben om voor twitter spam in aanmerking te komen?

Hier is overigens een leuk artikel over hoe je Twitter voor business doeleinden kunt gebruiken/misbruiken!

De NRC weekendbijlage van zaterdag 29 november jl. bevat een artikel over ‘bloggen’ (titel: digitale zeepkisten). Het is jammer dat dit artikel professionele journalistiek en zogenaamde burgerjournalistiek als elkaars opponenten neerzet. In dit verband wordt gretig geciteerd uit het werk van de grote internetcriticaster Andrew Keen (The Cult of the Amateur). De algemeen secretaris van de Nederlandse Vereniging van Journalisten sluit zich aan bij de kritiek op burgerjournalistiek. Letterlijk;

Burgerjournalistiek is leuk (…) maar het is net als bij met een operatie: zou u zich laten opereren door een burgerchirurg? Je kunt met alle respect niet meer dan half werk van burgerjournalisten verwachten, want ze kunnen er maar half werk insteken (…) Ik denk dat kwaliteit uiteindelijk overwint.

1. Is het begrip ‘journalistiek’ hier wel van toepassing?  Van Dale definieert journalistiek als ‘het regelmatig verstrekken van in- en voorlichting omtrent het dagelijkse gebeuren via de media‘. Zowel inlichting als voorlichting hebben betrekking op feiten. Vervolgens kunnen op basis van feiten conclusies getrokken worden en kan men zich hierover een mening vormen. Bloggen moet vooral in de betekenis van het laatste gezien worden; het geven van een persoonlijke mening of visie op een feitelijke gebeurtenis. Ook traditionele media maken een onderscheid in feitelijk nieuws en opinie-stukken.

2. Professionele journalistiek en de mening van ‘amateurs’ (doelgroepen; zij die veelal professioneel ‘behandeld’ worden) vullen elkaar aan! Professionele content en professioneel handelen worden gevalideerd door amateurs. Wat zegt de burger meer over de kwaliteit van een ziekenhuis; de CV’s en opleidingen van de hier praktizerende artsen of de ervaringen van patienten? In een maatschappij met  mondige burgers en prosumers heeft de professionele praktijk (of dit nu journalisten, reporters of artsen zijn) de amateuristische ervaringspraktijk nodig om de waarheid te vinden (en die ligt meestal toch ergens in het midden).

3. Is hier geen sprake van begripsverwarring? Sociale media (Blogs, tweets, wiki’s en dergelijke) worden veelal over een kam geschoren terwijl ze elk een ander doel hebben. In een blog staat een opinie van een individu centraal, vervolgens wordt middels een ‘discours‘ de opinie nader geëxploreerd en verduidelijkt. Het gaat hierbij niet zozeer om waarheidsvinding maar meer om meningsvorming en verkenning. Binnen een wiki staat waarheidsvinding wel centraal en worden individuele meningen en opinies als zodanig ook aangemerkt. Binnen een wiki wordt het proces van waarheidsvinding zo transparant mogelijk gemaakt door onder andeen versiebeheer en mutatielogs.

4. Informatie overload versus adequate filtering. In het dagelijkse bombardement van feiten, meningen en beelden heeft het individu behoefte aan adequate filtering en niet aan het reduceren van de ‘information overload’. Zowel bij waarheidsvinding als bij meningsvorming is juist een overvloed aan informatie wenselijk. Professionele media en sociale media vormen gezamenlijk een adequaat filtermechanisme.

Niemand heeft een claim op de waarheid. Het wordt tijd dat professionele media de sociale media gaat omarmen in plaats zich daarvan te distantiëren.

…..ondertussen (aangezien een ieder volledig in de ban is van de economische crisis) voltrekt zich een ‘shift of paradigm‘ bij de krantenuitgevers in de VS; de overgang van ‘vasthouden‘ naar ‘wegsturen‘.

Binnen de traditionele wijze van journalistiek worden nieuwsartikelen op basis van berichten van Reuters, Associated Press ed. geschreven, geredigeerd en gepubliceerd. Het doel is om zoveel mogelijk bezoekers en lezers te trekken en waarde te creëren voor adverteerders door mensen zo lang mogelijk vast te houden (meer impressies van advertising). Dit model is stervende en de consolidatieslag tussen uitgevers, re-branding van titels, re-designs naar tabloidformaat en dergelijke zijn de laatste stuiptrekkingen.

Online trekken nieuwsbedrijven veel bezoekers, echter traditionele nieuwsbedrijven hebben erg veel moeite om hun online activiteiten te monitizen. Dit leidt tot allerlei ‘vervreemde’ activiteiten, zoals het exploiteren van een webwinkel (voorbeeld Dagblad van het Noorden). Om maar niet te spreken van allerlei display ads, dat model gaat helemaal nergens meer heen!

Een aantal grote krantentitels in de Verenigde Staten begint dit nu te begrijpen. De Tribune heeft haar contract met Associated Press opgezegd. De New York Times (NYT) heeft plannen om op haar homepages en door de gehele site heen te linken naar externe nieuwsbronnen – ook als die van de concurrent zijn! De link verandert alles! Cover what you do best, link to the rest lijkt de nieuwe regel. Sites als Digg, Yahoo (met Yahoo Buzz) implementeren deze regel al met zeer veel succes. Google bewijst al jaren dat er meer geld te verdienen is met het wegsturen van mensen in plaats van vast te houden binnen je eigen ’silo’. Jeff Jarvis zegt hierover;

This changes the dynamic of editorial decisions. Instead of saying, “we should have that” (and replicating what is already out there) you say, “what do we do best?” That is, “what is our unique value?” It means that when you sit down to see a story that others have worked on, you should ask, “can we do it better?” If not, then link. And devote your time to what you can do better.

De regel van focus op datgene je het beste doet is een strategie die voor veel bedrijven opgaat, dus waarom niet voor krantenuitgevers? Wanneer je als bedrijf hetzelfde doet als je concurrenten, ben je snel out-of-business. Maar veel kranten zijn van mening dat dit niet voor hun opgaat en schrijven dus over datgene waar de concurrentie ook over schrijft, juist omdat de concurrentie daarover schrijft!.

In een vorige post heb ik al aangegeven welke strategische opties uitgevers hebben. Wanneer grote krantentitels actief link journalism (deze term is afkomstig van Scott Karp) gaan bedrijven zullen meer titels volgen. Feitelijk betekent dit ook een verbinding tussen voorheen gescheiden werelden, die van de professionele en de burgerjournalistiek. Mijn verwachting is dat traditionele nieuwsbedrijven dan wel eens een hele belangrijke rol kunnen gaan spelen als filter, gateway en aggregator naar de blogosphere en andere social news/media.

It doesn’t matter if the 800 pound gorilla is late to the party – he’s still going to shake things up!

Open Source of Closed Source is niet een kwestie van geloof!! Het is een kwestie van de realiteit onder ogen komen. Ook de grootste softwaregigant van de wereld sluit zijn ogen niet langer voor dit onafwendbare fenomeen en zoekt aansluiting met het Open Source business model. Mediabedrijven, met name uitgeverijen, kunnen leren van de ontwikkelingen die thans in de softwarebranche gaande zijn. Het toekomstig succes wordt bepaald door de mate waarin deze bedrijven in staat zullen zijn om netwerk effecten in hun productie te implementeren!

Continue Reading »

In een vorige post gaf ik aan dat 2008 volgens velen het jaar van de Social Aggregators (zoals Friendfeed) is en dat deze ontwikkeling een bedreiging is voor het verdienmodel van veel sociale netwerken (i.v.m. de advertising). Veel sociale netwerken en social media hebben zich in de tussentijd aangesloten bij het OpenSocial initiatief van Google e.a.
Is OpenSocial een beter alternatief/strategie dan aggregatie?

Aggregatie is een soort Droste effect; ook social aggregators zelf kunnen geaggregeerd worden. Een aggregator die dit al mogelijk maakt is het New Yorkse Shyftr. Shyftr maakt het mogelijk om een discussie te starten rondom een post op een blog elders. Dit kan bijvoorbeeld tot gevolg hebben dat Blog platformen als Techcrunch, Dutch Cowboys minder bezoekers krijgen omdat de discussie over hun posts niet op hun site plaats vindt (maar, in dit geval, op Shyftr).

In de blogsphere heeft de komst van Shyftr tot heftige discussies geleid (Feed Theft).
Ondanks dat we het over nieuwe media hebben lijken dergelijke initiatieven toch gevangen binnen hun traditionele media paradigma (‘ik heb het nieuws en dus de lezers, ik heb de content en dus de bezoekers/gebruikers’). Het doel van het web is niet dat data ‘gevangen’ is op een website, maar dat data/informatie zich via het web kan verspreiden en dat er informatie uitgewisseld kan worden tussen websites/platformen.

“Always remember Google” (een veel gebruikt referentiekader voor initiatieven en ontwikkelingen op het internet). Google verdient juist veel geld met het ‘wegsturen’ van mensen. Google verdient ook geen geld met (het vasthouden van) content. Google verdient geld met het kanaliseren van mensen en informatie. Google is het ‘gratis openbaar vervoer’ van het web, dat met gratis koffie, gratis krantje, je op efficiënte en plezierige wijze van A naar B brengt. Met OpenSocial betrekt Google ook andere partijen binnen ‘zijn’ keten waardoor mensen en data zich nog gemakkelijker kunnen verplaatsen. Deze partijen zijn, om in de metafoor van het Openbaar Vervoer te spreken, de stations waar bezoekers en informatie over kunnen stappen.

Aggregatie is ‘business wise’ een doodlopende weg, de doorgaande weg heet OpenSocial en Dataportabiliteit.

Subscribe to my feed:

Nu zo’n beetje elke zichzelf respecterend individu en professional zich op meerdere sociale netwerken heeft geprofileerd, wordt volgens velen 2008 het jaar van de social aggregators.
Een recent onderzoek van Compete (januari 2008) wijst uit dat mensen zich op meerdere sociale netwerken profileren; 42% van Linkedin profileert zich op Facebook en 32% op Myspace. De track & trace van relaties over diverse sociale netwerken en sociale mediaplatformen wordt al snel een taak ‘waar de dag te kort voor is’.

Continue Reading »

Reclamebureaus willen ons doen geloven dat commercials uniek zijn en daardoor duur. Nieuwkomers die een plek willen veroveren in deze, nog altijd zeer lucratieve, branche breken met deze conventie. Als nieuwkomer dien je in staat te zijn de kostprijs te verlagen door bijvoorbeeld te standaardiseren. Om te standaardiseren dien je het geheel (in dit geval het bedenken en maken van een commercial) te dekomposeren in onderdelen waarbij de onderlinge samenhang van elementen binnen dat onderdeel groter is dan die met andere elementen buiten dat onderdeel. Hierdoor ontstaat een serie van ‘hele taken’ waarbij elke hele taak geoptimaliseerd kan worden (zowel qua kosten als op andere comparatieve eigenschappen). Vaak leiden dergelijke optimalisaties tot nieuwe gespecialiseerde bedrijven. Continue Reading »

“De Website is dood!” (zie eerdere post) uw doelgroep en gebruikers zijn op het internet, maar niet op uw website! Het externaliseren van uw content en webfunctionaliteit middels het beschikbaar stellen van open API’s en widgets is een stap in hun richting. Maar u blijft hier moeite mee hebben – u heeft het idee dat u meer grip hebt op de gebruiker wanneer die op uw corporate website komt en blijft. Het internet is een competitie met alleen uitwedstrijden zonder eigen supporters! Elke keer uit moet u tijdens de wedstrijd opnieuw supporters maken die u toejuichen en aanmoedigen. Uw marketingafdeling is ten einde raad; overal wordt er over uw producten gepraat en geschreven. ‘En er klopt helemaal niets van!’ ‘Kunnen we Google niet bellen en vragen of ze die verwijzingen willen verwijderen?’ Wij maken fantastische producten……. Stop yelling, start weaving!!

Continue Reading »

Googlemaps is nog steeds de meest gebruikte grondstof voor mashups. We willen niet alleen lezen en zien wat zoal wordt ge-upload, we willen ook graag weten waar en waar vandaan.
Waar wat iemand doet: Twittervision
Waar wat iemand aan foto’s upload: Flickrvision
Waar iemand Wikipedia aan het wijzigen is: Wikipediavision
Waar iemand filmpjes gemaakt heeft: Virtual Video Map (Youtube+Google Maps)
Waar je vrienden zijn: FriendMapper (Facebook account vereist).
Waar iemand iets aan het Digg-en is: DiggMap

Ken jij nog meer mashups van bekende Social Media sites? Reageer.