Because of my involvement in Kalooga, a media company delivering visual relevance based on a proprietary gallery search engine, I’m especially interested in other technology companies in our region (North of the Netherlands). One of these companies having my attention is Heeii.

“Heeii is a browser plugin that shows you a number of tweets that are closely related to the web page you are currently viewing”.

Sometimes, narrowing your functionality and establishing more focus can be beneficial for your business. But in this case I wonder if it will benefit the user (and therefore ultimately the company). Although Twitter is a huge success, that doesn’t mean inheriting that success by using the Twitter API. My point is; I’m not interested in recommendations related to the web page I’ve already read (or currently reading) I’m interested in tweets that recommend sources I may be interested in! It’s the recommendation of an authority or a trustworthy person I’m already following that makes Twitter such a powerful tool. It’s not the other way around!

So how does it work!? For example a person I’m following, Guy Kawasaki, recommends an article on Alltop ‘Could someone stalk you using your own smartphone?’ The recommendations Heeii is giving lacks added value.

Why change course from a (general) suggestion tool towards something that ‘echoes’ the web page? (Why not putting more effort in making the plugin cross browser compatible? (it now only works for Firefox and IE 6)

Looking from an outside perspective there is an opportunity window for Heeii that could tackle a ‘big problem’; what’s the authority, authenticity and trustworthiness of the web page I’m currently reading? Turning ‘echoes’ into ‘signs’, that’s real value! I would say; ‘back to the drawing table’. But leave the road you’re now embarked on!

I’m open for discussions!

The first time I became aware of the difference between ’search’ and ‘discovery’ was when I was attending a keynote of the founder of Stumbleupon Garrett Camp at The Next Web in 2007. And I’ve been interested in this subject since then. Search versus discovery can be illustrated by the following dichotomies between;

- knowing what you want versus not exactly knowing what you want,

- going to the information versus information coming to you,

- driven by popularity (math) versus driven by recommendation (social),

- wanting less (search results) versus more (options) is better,

- endpoint versus starting point.

More popular said; search is making the web effective and discovery makes the web fun (again!). Browsing the web in the pre-Google era was in fact discovering the web. Nowadays ’search’ is still the most dominant theme, covering nearly everything we do with on the Web (finding something or someone). But most current innovations made in search are related to the discovery experience within search. Especially in the field of image/visual search  (f.e. look at Google Swirl). So another dichotomy can be added;

- text-based (entry field) versus click-based (button, link).

To put it more straightforward; the future of search is discovery! The success of Twitter proves this thesis.  Twitter is commonly seen as the most important player in the field of ‘realtime search’. But from a search/discovery perspective; Twitter is largely a discovery service!

- Information (Tweets) is coming to you;

- It’s driven by popularity (You choose whom you want to follow);

- A tweet acts as a starting point for further exploration (in a sense of thinking, linking etc.)

And if you’re following, you don’t have to search!

In the meantime, another term is making its appearance; recovery! Recovery refers to the activity of finding something you’ve seen before. F.e. you’ve seen a fragment on television, and you go to Youtube to find this fragment.

From a content perspective there are three ‘kings’;

King of Text is ‘Search’, the King of Images/Galleries is ‘Discovery’ and the King of Video is Recovery. And as in poker, the game immediately ends when one player has three kings!

Related articles by Zemanta

• Search, Discovery and Curation (newcommbiz.com)
• Sobees Launches Realtime Social Media Discovery Platform (techcrunch.com)
• StumbleUpon Recasts Itself As A Social Search Engine “Between Google And Twitter.” (techcrunch.com)

The Dutch Giro 555 has developed an excellent online marketing concept; Participate and Lend your Homepage! A few simple steps and voila, your homepage is transformed in a call-to-action homepage where your visitors can donate for Haiti. This homepage idea is simple, viral and I think very effective.

Op 26 augustus 2006 voorspelde ik dat Google binnen 3 jaar Tom Tom over zou nemen (zie blogpost). Ik zat er naast, maar niet zo heel ver…… Google kondigde vandaag aan binnenkort met een gratis, op Android gebaseerde, navigatiesoftware te komen. De koers van Tom Tom ging hiermee meteen met 16% onderuit.

De andere concurrent, Garmin, was net bezig met het ontwikkelen van een navigatiesysteem op basis van….jawel, Google’s Android. Een klassiek geval van DOA? (Dead On Arrival). De koers van Garmin (NASDAQ) staat op dit moment van schrijven ook 16% lager.

Vandaag heb ik het nieuwe album ‘In Rainbows’ gekocht van Radiohead. Naast het feit dat het (wederom) een schitterend album is (volgens velen toegankelijker dan zijn voorganger) is het bijzonder dat dit album enkel en alleen via het Internet te verkrijgen is EN (op dit moment) alleen middels een download. Op zich niet bijzonder, meerdere bands kiezen ervoor om (delen van) hun nieuwe album via het Internet beschikbaar te stellen. De platenmaatschappijen zijn de nieuwe slachtoffers van het disintermediaire effect van het Internet. Zo heeft ook Madonna het contract met haar huidige platenmaatschappij opgezegd en anticipeert ook zij op de situatie dat muziek tegen veel lagere kosten verkrijgbaar wordt. Echter Radiohead doet er nog een schepje bovenop;
- het album wordt in eigen beheer uitgegeven (WASTE Productions LTD.),
- het album ‘In Rainbows’ is DRM vrij (in het ‘overdraagbare MP3 formaat) en
- je bepaalt zelf de prijs die jij er voor over hebt (dit is exclusief de 45 penny fee voor, naar ik aanneem, de creditcard maatschappij).

Ik had er 3,45 Engelse ponden voor over!!

Note: Als er op hun website een pre-listen mogelijkheid was had ik er wellicht meer voor betaald. De prijs die ik voor dit album heb betaald heb is een afweging van de volgende factoren;
- mijn waardering van het vorige album van Radiohead,
- mijn waardering van het solo album van de Radiohead zanger Thom Yorke (The Eraser)
- de gemiddelde prijs die ik op iTunes betaal voor een album (die ik doorgaans te hoog vind voor DRM muziek).

De Emerce E-day van afgelopen donderdag 6 september had tijd ingeruimd voor het ‘koningskoppel’ Google en Yahoo in twee achtereenvolgende keynotes. Ik heb al diverse presentaties/lezingen van zowel Google als Yahoo bijgewoond, maar nog nooit werden de (accent-)verschillen zo duidelijk uitgelegd.
Google ziet het zoeken en vinden vooral als een wiskundig logaritmisch vraagstuk dat ook wiskundige rationele benadering vraagt. De keynote speaker van iGoogle, Sep Kamvar, is niet voor niets professor in de ‘Computational Methematics’ aan het fameuze Stanford University. Yahoo daarentegen ziet het zoeken en vinden meer als een sociaal intermenselijk vraagstuk en ziet de oplossing meer in het slim gebruik maken van het netwerk effect (met communities als belangrijkste vehikel). Keynote speaker van Yahoo was Olivier Parriche o.a. afkomstig van startup Xyleme, een bedrijf gespecialisserd in het semantische web. Ondanks het grote succes van Google en haar dominante positie op het gebied van search, blijf ik geloof houden in de strategie van Yahoo. Zolang Yahoo uit het vaarwater van Google weet te blijven en met meer pareltjes zoals Flickr en Del.icio.us weet te komen, denk ik dat Yahoo ook aan ‘het vaste land’ (Europa) een vastere voet kan zetten.

Wetenschapsjournalist John Horgan heeft in 1997 een mooi boek geschreven over ‘de grenzen van onze kennis’ in ‘Het Einde van de Wetenschap’ waarin hij concludeert dat de wetenschappelijke theorieen en oplossingen meer iets zeggen over de persoonlijkheid van de desbetreffende wetenschapper dan over de realiteit. Tja, maar wat is realiteit op het Internet?

Volgens Programmableweb heeft 50% van alle API’s betrekking op Google Maps, gevolgd door Flickr (11%), Amazon (7%) en Youtube (6%). Mashups hebben veelal betrekking op Mapping (33%) en Reizen (16%). Ook hier is Google Maps het meest gebruikte platform.

De overgang van ’software’ naar ‘platform’ is een zeer actueel thema dat door Google het meest zichtbaar en succesvol in de markt wordt gezet. Software is een tool/instrument om een gelimiteerd aantal taken uit te kunnen voeren. Een platform biedt de gebruiker de mogelijkheid eigen tools te maken om hiermee in principe alle taken uit te voeren die nodig zijn om een ‘missie’ te vervullen. Dit wordt onder anderen tot uitdrukking gebracht in de Mashup/API ratio. Hoe hoger deze ratio, des te meer er sprake is van een platform (i.p.v. software). Google heeft een ratio van 56,8 (waarbij 25 API’s in totaal 1402 Mashup applicaties ondersteunt). Ter vergelijk; Microsoft heeft een ratio van 14,01 en Yahoo heeft een ratio van 16,67.

Een actuele mashup: Tour de France
Een mooie mashup van Google Maps met locatie data van wielrenners (positie, hartslag, snelheid, kracht/verbranding) en auto’s van de ploegleiders.

Ga naar:
http://www.ubilabs.net/tourdefrance/

Mag ik degenen die helemaal ‘weglopen’ met Al Gore’s ‘An Inconvenient Truth’ en zaterdag aanstaande gaan genieten van al die energievretende popconcerten, wijzen op twee films die reeds in respectievelijk 1983 en 1988 de verwoesting van de aarde door menselijk handelen in beeld brachten; Koyaanisqatsi en Powaqqatsi.

Koyaanisqatsi contrastreert de serene schoonheid van de natuur met het waanzinnige gedreun van de hedendaagse, verstedelijkte samenleving. Powaqqatsi geeft een meesterlijk portret van de menselijke ontwikkeling door het mixen van beelden van oude culturen met die van het moderne leven. Dit alles met de adembenemende minimal music van Philip Glass.

Ik heb deze films nooit als schokkend ervaren, integendeel, ik vond ze van een uitzonderlijke schoonheid. Totdat ik gisteravond besloot om Koyaanisqatsi met het geluid uit te bekijken.

Have a nice day…….en maandag weer lekker naar het werk in je leasebak.

Is Twitter meer dan een narcistisch exhibitionistisch ’social network’ voor mensen met teveel tijd? Is Twitter meer dan een openbaar toilet…….? Dit door Evan Williams en Biz Stone opgerichte vorm van microblogging profiteert van de sterke groei van social media en social networks. Twitter is snel , kort en groots in eenvoud, en komt tegemoet aan de wens van ‘het moet nu, meteen en snel’. Twitter bevredigt de behoefte aan instant communicatie! Wat begon met een antwoord op de eenvoudige vraag What are you doing? is uitgegroeid naar een netwerk van niche social networks waar de dialoog en conversatie de drijvende krachten zijn. Twitter is een archief en constante stream van meningen, gedachten, ideeen van personen gericht op ‘vrienden’ (…en dat is in internet termen een zeer ruim begrip). Overigens komen je boodschappen ook op de public timeline op de homepage van Twitter.

Bekijk de diverse mashup applicaties op basis van Twitter;
Twitter Vision is een soort lavalamp van berichten waarbij Twitterberichten op Google Maps worden geprojecteerd.
Twitterverse presenteert een wolk van keywords (Tagcloud) van Twitter berichten.
Twitterholic volgt het ‘wel en twitter-wee’ van de meest actieve Twitters.
Twitterment is een zoekmachine voor Twitter.
Tevens biedt Twitter op de website diverse widgets voor je weblog en/of website.

De zakelijke toepassingen van Twitter concentreren zich grotendeels op die activiteiten en processen waarbij dialoog en conversatie belangrijke middelen zijn. Hierover las ik een goede post van Sharon Sarmiento die een onderscheid maakt in intelligent gebruik en misbruik van Twitter. Overigens vergeet ze een belangrijke functie van Twitter; het sturen van one-liners naar vrienden (of is dit misbruik?)

In een mijn vorige post over de kritische massa van een social network, is Twitter een perfect medium voor het introduceren, het betrekken, het aangaan van de dialoog en stickyness binnen een min of meer homegene groep (homogeen in de betekenis van personen die aan elkaar gerelateerd zijn of een gezamenlijke interesse tonen). Denk hierbij aan nieuwe producten, pre-campagnes, verlengen van campagnes (met een groep ‘believers’) ed. Een ander voorbeeld is de Twitter van de democratische presidents kandidaat Barack Obama die zijn volgelingen op de hoogte houdt van zijn activiteiten en ideeen. Zijn er al Nederlandse politici actief op Twitter? (Ik heb ze nog niet kunnen vinden – maar dat duurt vast niet lang meer).

Nieuwszenders als BBC en Aljazeera publiceren actualiteit op Twitter. Deze functionaliteit is vergelijkbaar met het publiceren van one-liners (met een link naar het oorspronkelijke nieuwsartikel).

Voor organisaties met verschillende vestigingen en/of waar medewerkers buiten kantoor op externe locaties (bijv. bij klanten) verblijven is Twitter een instrument/medium om de onderlinge verbondenheid en betrokkenheid te vergroten.

En zo zijn er tal van mogelijke toepassingen te bedenken…
De opkomst van social media is indicatief voor de verschuiving van content (is king) naar contact (is king). Het gaat niet zozeer om de feitelijke inhoud van het bericht (content) maar meer om het verbeelden van die ander in die specifieke situatie die wordt beschreven (betrokkenheid, contact).

Mijn dagelijkse strooptocht door het bos van allerlei blogs en podcasts begint altijd met de ‘must-read’ blogs waaronder Techcrunch, alwaar ik vandaag werd gewezen op een onderzoek naar privacy van Privacy International (PI). PI is een Non-gouvernementele organisatie (NGO) dat het recht op privacy en aanverwante rechten op het WWW controleert en inbreuken hierop aan de kaak stelt.

Op hun website staat het volgende;
“We are increasingly concerned about the recent dynamics in the marketplace. While a number of companies have demonstrated integrity in handling personal information (and we have been surprised by the number of ’social networking’ sites which are taking some of these issues quite seriously), we are witnessing an increased ‘race to the bottom’ in corporate surveillance of customers. Some companies are leading the charge through abusive and invasive profiling of their customers’ data. This trend is seen by even the most privacy friendly companies as creating competitive disadvantage to those who do not follow that trend, and in some cases to find new and more innovative ways to become even more surveillance-intensive.”

Recent heeft dit instituut wederom een onderzoek uitgevoerd en men kwam tot de conclusie dat Google de grootste bedreiging vormt als het gaat om privacy op het web.

Is privacy een recht waar wij ons nog druk over maken?
Dit doet mij denken aan een uitspraak van Yahoo Frontdoor voorman Tapan Bath op The Next Web conference; ‘I don’t mind being watched by little brother, not big brother, but little brother. If he can help me find what I need, deliver what I want!’. De visie van Yahoo “The future of the web is about personalization. Where search was dominant, now the web is about ‘me.’ It’s about weaving the web together in a way that is smart and personalized for the user”
Een gepersonaliseerd web staat haaks op privacy. Het instant (nu, meteen) en gepersonaliseerd tegemoet komen aan de informatie en communicatiebehoefte van de gebruiker is een ‘juggernaut’ die onstuitbaar versnelt. Geen tijd voor reflectie en bezinning op rechten die (eens) zo belangrijk (waren) zijn. Aan de andere kant brengen we al onze content en contacten naar het web (Flickr, Youtube, Hyves, Linkedin, Myspace, Facebook etc.) en kunnen we van minuut tot minuut aangeven waar we zijn (Plazes) en wat we doen (Twitter). In het hoogtij van sociaal exhibitionisme maken wij ons minder druk over onze en andermans privacy.

‘Kleine broertjes‘ worden groot!

Aantekening: Bij het schrijven van deze post kwam mijn oudste zoon Gijs (9) bij mij kijken. Met een brede grijns van ‘ik kan niet slapen’ vestigt hij zijn aandacht al snel op het beeldscherm. Op de achtergrond is itunes actief met klassieke piano van Ludovico Einaudi. Of hij niet piano wil leren spelen? Heb ik eindelijk een argument om dat keyboard te kopen (met bijbehorende ‘nog snellere en grotere’ Mac etcetera). Hij moest er nog even over na denken…